Eind augustus vroeg Fredrik Nordstrand (3°dan shidoin A) of ik misschien naar hun gasshuku in Adlsö wou komen. Mensen die mij kennen, weten dat ik daar niet lang over moet nadenken.

Voor mij is ieder moment dat we met Hogan kunnen trainen, heel belangrijk. Leermomenten als deze moet je dus grijpen. Ijzer smeden als het heet is, is dan hier zeker het geval. De dag na het verzoek van Fredrik was het ticket al geboekt.

11 September 2009 vertrok ik dan van Weeze Airport (Dusseldorf naar Ryanairs normen). De datum deed me hier niet afschrikken ;-). Om een uur of 7 's avonds zat ik in een huur autootje op weg naar Ekerö, wat niet minder als eiken eiland of eiland vol eiken betekent. En ook eikels, ja!

Na meer dan twee uur rijden, ferrie nemen en wel eens verkeerd rijden, kwam ik aan op het eiland Adlsö. Adlsö wordt ook wel koningseiland genoemd. In de tijden van de Vikings was dit de hoofdstad van Zweden, we spreken over 1000 jaar geleden. Hier werd ik opgewacht door Fredrik. Hij had al de bbq voorbereid en trok prompt een lekker flesje wijn open. Een betere welkom kan je niet wensen. Het einde van een prachtige avond!

12 september, na een vrij lange nacht van bijpraten en herinneringen boven halen, was het weer vroeg dag. Samen reden we een beetje verder op het eiland waar de andere Zweden reeds waren aangekomen. Hogan Rudberg (7°dan Shihandai), Thomas Segeby (4°dan shidoin A), Andreas Westberg (3°dan Shidoin Ho) en een dertigtal andere karatéka's stonden ons al op te wachten. We vlogen direct in. Een intensieve opwarming, kihon per graad om uiteindelijk te beginnen aan Seiru. Eén van de oudere kata's afkomstig van Mabuni. Iedere beweging werd zorgvuldig uitgelegd en getraind. Ook hebben we iedere bunkai met veel zweet ingeoefend. Telkens met respect maar toch zo hard als we konden.

Als middag eten hadden de Zweden, pienter als ze zijn, een traiteur laten komen. Waarna we wel even een rust pauze hadden verdient. Met de vele kinderen aanwezig was een spelletje softbal wel op zijn plaats.

Na het spelen en lachen, stond deel twee op het programma. We gingen dieper in op de bunkais van Seiru en andere bunkais van Hiji-Uchi Go-Ho. Je verschiet toch telkens dat zelfs deze kata nog zoveel te bieden heeft. De kleintjes hadden de les iets vroeger verlaten en dan stond er voor ons nog kumite op het menu. En dat er geklopt en geschopt werd, mag je wel zeker van zijn! Hogan legde de nadruk op beentechnieken en op counteren. Andreas  en ik lieten goed gaan.

Ondertussen was Mohammed, de traiteur, reeds gearriveerd met het avond eten.

Gezellig samen zijn was die avond zeker van tel. Foto's kijken, straffe verhalen vertellen en blij zijn dat we allemaal deel uitmaken van de Kusano Ha familie.

Die nacht sliepen we allen samen in de dojo. Wat voor mensen die reeds in Japan geweest zijn niet meer dan normaal is.

13 September, na een korte luidruchtige nacht en een geradbraakt van de training van de vorige dag, stonden we weer klaar voor de les. Deel één vond buiten plaats. Tegen de waterkant, op de ruines van het koninklijke burcht. Waar ook een fotoshoot plaats vond. De sfeer was hier wederom super best.

Terug in de dojo deden we verder. Ik denk dat iedereen wel weet wat voor een ervaring het is om met mensen van uit het buitenland samen het zelfde karaté te beoefenen.

Na een laatste gezamelijke maaltijd was het tijd om afscheid te nemen van elkaar.

Die avond hebben Fredrik en ik samen nog een stapje in de prachtige stad Stockholm gezet. Waarna een welverdiende nachtrust volgde.

Nu zit ik te wachten om in te checken op de vlieger. Ik hoop dat we in de toekomst met nog meer aan deze Europese stages kunnen deelnemen. Zo kunnen we samen Kusano Ha alleen maar intensiever beleven en delen met nieuwe leden.

Kusano Ha Shito-ryu all the way!!!

Ouss

Laurent Rouckhout

3° dan WKKA shidoin B

Hoofdtrainer Dojo Lochristi